hedhundred

เดี๋ยวนี้(จริงๆมันก็เป็นมานานมากแล้ว...)คนเราใส่ใจกันน้อยไปนะครับ ว่ามั๊ย?

แต่เดี๋ยวก่อนนะครับ ผมไม่ได้หมายถึง เครื่องมือสื่อสาร หรือ เทคโนโลยี อันใด

แต่ที่ผมจะพูดมันคือ "สิทธิ" และ "สาธารณะ" ครับ

 

คนปัจจุบันคงเข้าใจคำว่าสาธารณะและสิทธิผิดไปจากที่ควร ยังกับรอรถเมล์ผิดป้ายยังไงยังงั้น...

สาธารณะคือที่ที่ผู้คนใช้พื้นที่ "ร่วมกัน" คือเราควรใส่ใจสิทธิอันพึงมีพึงได้ของชาวบ้านด้วย

สาธารณะไม่ได้หมายความ นี่เป็นที่ส่วนร่วมซึ่งฉัน มีสิทธิเต็มที่100%ที่จะทำอะไรก็ได้

ถ้าเป็นอย่างนั้น คนเราคงใช้พื้นที่นั้น "ร่วมกัน" ได้ยาก

ในเมื่อแต่ละคนก็ทำในสิ่งที่ตนคิดว่าฉันทำได้และฉันก็ไม่ต้องแคร์ใครด้วย

ผมว่าไม่ดีนะครับ การอยู่ร่วมกันควรใส่ใจผู้อื่นด้วยถึงจะดี

 

ผมว่า...คนส่วนใหญ่จะต้องคิดว่า

ฉันจะทำอะไรก็ได้ที่ฉันต้องการ เพราะนี่มันคือสิทธิของฉัน

ฉันจะทำอะไรมันก็เรื่องของฉัน เพราะนี่มันที่สาธารณะ

ฉันอยากจะทำ อยากจะคิด อยากจะพูด อะไรก็ได้เพราะฉันมีสิทธิที่จะทำ

และฉันไม่จำเป็นต้องแคร์ใครก็ได้ เพราะ "ต่างคนก็ต่างไม่แคร์กันอยู่แล้ว"

 

นั่นสินะครับ เพราะ คนเราไม่ค่อยใส่ใจกันแล้วไง...

 

เท่าที่ผมเคยเจอแล้วเสียความรู้สึกหนักๆก็คงหนีไม่พ้นเรื่องพวกนี้...

บางคนฟังเพลงเสียงดังจนรบกวนผู้อื่น รถบางคันก็เปิดเพลงโชว์พาวอย่างไม่แยแสชาวบ้าน
"โดยที่ไม่ได้สนใจเลยว่า ชาวบ้านเค้าก็ไม่ได้อยากฟัง หรือชอบสิ่งที่คุณชอบหรอกนะ"

 

บางทีคนเราก็กร่างกันเกินไปจนรู้สึกเวทนากับความประพฤติของเขา

นั่งรถเมล์กินที่ การใช้พื้นที่อย่างเห็นแก่ตัว ความไร้ระเบียบของสังคม

การเบียบเสียดการแก่งแย่งพื้นที่ วัตถุ เพื่อโชว์ความอยากได้อยากมีอยากอยู่ของตัวเขา

 

ฯลฯ

 

คนส่วนใหญ่คงไม่มีใครเดินเข้าไปว่าเขาตรงๆหรอกครับ

ใครๆก็คงไม่อยากมีเรื่องมีปัญหากับคนที่ไม่รู้จัก

แต่อย่างน้อย เราไม่ได้ชอบแบบเขา... มันก็คงมีบางอย่างที่เราเป็นแล้วเขา(คนอื่นๆ)ไม่ชอบ

ใช่มั๊ยครับ?

 

บางทีการมองความรู้สึกคนอื่นรอบตัวก็ดีเหมือนกัน ว่าเราทำตัวแย่ขนาดไหน...

ผมว่าถ้าต่างคนต่างใช้สิทธิอันไม่พึงประสงค์ คงอยู่ด้วยกันอย่างเสียความรู้สึกไปทุกวันๆ

 

 

"ความรู้สึกมันไม่มีราคา ถ้าอยากได้มาต้องใช้ความรู้สึกเข้าแลก..."

 

ถ้าเราอยากรู้สึกดีๆที่ได้อยู่ในที่สังคมดีๆ เราก็ควรปรับตัวเองให้เคารพสิทธิของผู้อื่นมากขึ้น

ถ้ามีแต่คนที่ไม่สนใจใคร คนเราไม่สนใจกัน เราต่างคนก็คงต้องเจอแต่เรื่องให้ปวดหัว เสียอารมณ์

ว่าทำไมคนโน้นทำอย่างนี้ คนนี้ทำอย่างโน้น ทั้งๆที่ตนเองก็ทำอย่างนู้นให้คนอื่นเสียไปเช่นกัน...

 

หากเป็นเช่นนั้นแล้ว เรามาซื้อขาย จับจ่าย แลกเปลี่ยน

ความรู้สึกดีๆ(ที่เราจะได้รับจากผู้อื่น)กับความรู้สึกดีๆ(จากสิ่งที่เราทำโดยไม่เบียดเบียนผู้อื่น)

แน่นอนครับ แลกเปลี่ยนด้วยความรู้สึกที่เท่าๆกัน คงไม่มีใครน้อยใจว่า

"ฉันพยายามทำให้ดีแล้วแต่สิ่งที่ฉันได้รับทำไมยังเลวร้ายอยู่ เป็นอย่างนี้เลิกทำดีมันซะดีกว่า!"

 

ดีมั๊ยครับ?...

'มากกว่า'  'น้อยกว่า'

ผมเชื่อว่าคนส่วนมากคงเลือก 'มากกว่า'

 

คนรุ่นก่อนมักสอนเสมอว่า เผื่อเหลือดีกว่าเผื่อขาด

หรือนั่นก็คือ "เอ็งเอามาเยอะๆเถอะ ดีกว่าเอามาแล้วมีไม่พอ"

 

ผมว่านั่นคือความเชื่อที่ทำให้คนเราต้องการอะไรที่มากขึ้นจนเกินความจำเป็น...

ไม่ว่า 'สิ่งใด' ต่างก็ต้องการความ 'พอดี' ในตัวของมันเอง

แม้กระทั่งความรัก...

 

"ผมว่าความสมดุลนั่นล่ะที่สำคัญที่สุด รู้ว่าความรักนั้นคือสิ่งสวยงามสิ่งดีงาม

แต่ถ้ามีมากเกินไปแล้วก็เลี่ยน รู้สึกรำคาญ ต้องหาจุดที่มีความสมดุลที่พอดีๆ"

นั่นคือคุณเรียวตะ ซูซูกิ(ปลาดิบแดดเดียว)ได้เขียนไว้...

 

ผมออกจะเห็นด้วยแทบ100% เพราถ้ามากกว่านั้นคงดูเว่อร์ไป

และผมก็ชอบกับการอยู่อย่างพอเพียง

 

แต่ ผมไม่ชอบให้คน(ที่ไม่เคยพอ)มาอ้างตนว่าทำเพื่อพอเพียง...

มาถึงตรงนี้คุณๆอาจจะงงว่ามัน มากกว่า น้อยกว่ายังไง?

 

เพราะคนเราปัจจุบันคงไม่มีใครอยากมีน้อยไป(น้อยไปมั้ง? หาเพิ่มดีกว่า)

และแทบทุกคนก็ยังมีกิเลศอยากได้มากขึ้นไปๆ(มากไปใช่มั้ย? ไม่หรอกมันต้องมากกว่านี้ั!!)

แล้วเราจะหาความพอดี พอเพียง หรือความสมดุลจากไหนล่ะ?

 

ผมว่าคำตอบมันคือความสุขและความสบายใจ

หากคุณยังอยากได้ๆๆๆๆๆจนต้องเหนื่อยหน่ายกับการหามา

ใช่อยู่ที่พอได้มาแล้วคุณจะมีความสุข แต่ "สุข" นั้นมันอยู่กับคุณได้ไม่นาน

เพราะคุณจะ "อยาก" ได้เจ้าสุขมากขึ้นๆๆๆๆๆไปอีก จนคุณหาความสบายใจไม่เจอ

ยิ่งคุณดิ้นรน ต่อสู้มากเท่าใด หามากขึ้นอีกเท่าใด ความสุขก้ไกลออกไปเท่านั้น

เพราะคุณยังอยากได้ มาก ขึ้นไปอีก...

 

ถามว่า "ยิ่งคุณทุกข์เพื่อจะหาความสุขที่มากขึ้น แล้วเมื่อคุณได้คุณก็ยังคงทุกข์เพราะอยากได้มากขึ้น แล้วเมื่อไหร่จะได้สุขจริงๆซะที?"

 

ผมว่าความพอดีเหล่านั้น มันคือการที่เราบอกกับตัวเองว่าสิ่งต่างๆที่อยากได้อยากหานั้น

มีก็ดีไม่มีก็ได้ และอยู่กับปัจจุบันที่คุณรู้สึกดี โดยใช้ชีวิตตามใจต้องการแล้วเปี่ยมไปด้วยสุขที่สร้างขึ้นด้วยจิตใจหาใช่ที่วัตถุ...

 

สุดท้ายถ้าคิดถึงเรื่องอนาคตแล้วไม่ค่อยจะสุข ลองถามตัวเองดูมั้ย?? วันนี้ ตอนนี้ สถานะแบบนี้ มีความสุขดีรึยัง? ถ้ามี...ก็ไม่เห็นต้องดิ้นรนตะเกียดตะกายไปมากกว่านี้ หรือถ้ายังไม่มี ลองทำใจให้คิดจะทำแต่สิ่งดีๆดูมั้ยครับ : )

 

ในยามที่ลมพัดโชยอ่อนปะทะร่างกาย ไม่ว่าดวงอาทิตย์จะกล่าวอรุณสวัสดิ์หรือโบกมือลา

หรือแม้กระทั่งดวงดาวที่คอยออกมาทักทาย เมื่อลมหนาวมาเยี่ยมเยียน

ผมนั่งฟังเสียงตัวเองคุยกับธรรมชาติอย่างเงียบๆ

แรกๆถ้าคุณไม่เคยทำอาจจะไม่ได้ยินเสียงอะไร

 

นั่นอาจจะเป็นเพราะคุณตั้งใจเกินไป...

เอ๊ะ! "คุณพูดว่าอะไรนะ?"

ไม่เป็นไรๆ ลองใหม่อีกที

 

เสียงลมที่พัดผ่าน...เขาพูดว่าอะไรนะ?

แสงแดดแสงดาว...เขากระซิบอะไรอยู่นะ?

แล้วข้างในตัวคุณล่ะ...ตอบอะไรพวกเขาไปบ้าง?

อยู่กับฉันตรงนี้ที่ที่เธอจะได้เป็นตัวเอง

อยู่กับฉันตรงนี้ที่ที่เธอจะได้สบายใจจากสิ่งใดที่ทำให้เธอเหนื่อย

อยู่กับฉันตรงนี้...

 

ผมจำได้ว่าครั้งแรกที่ผมได้ยินเสียงพวกเขา

ผมตอบพวกเขาไปว่า...

"ดีจังที่มีคุณอยู่ ผมรักคุณธรรมชาติ คุณทำให้ผมอบอุ่น หนาว ให้ผมได้รู้สึกถึงการมีชีวิต"

 

คำพูดนั้นพึมพำอยู่ในใจของผมเสมอ

ไม่ว่าเวลาแดดร้อน ฝนตก หนาวเหน็บ ลมแรง

ผมรู้สึกดีที่ได้สัมผัสกับพวกเขาเพราะไม่รู้ว่าจะกลัวพวกเขาไปทำไม...

๒๘ ธันวาคม ๒๕๕๔

 

ผมนั่งอยู่คนเดียวที่ดาดฟ้า มั่นใจว่าคนเดียว...

จนกระทั่งเริ่มรู้สึกตัวว่ามีเด็กคนนึงนั่งข้างๆผม(ซึ่งผมมั่นใจว่าไม่น่าจะใช่กุมารแน่ๆ)

 

ผมมองเขา เขามองผมกลับ เรามองกันอยู่อย่างนั้นหลายครั้งหลายครา

แต่ไม่ปริปากพูดอะไรออกมาทั้งคู่

ผมไม่ได้ถามเด็กผู้ชายตี๋ๆตัวเล็กๆคนนั้นว่าชื่ออะไร

แต่ผมแอบเห็นป้ายชื่อที่ถูกกลัดอยู่บนเสื้อยืดขอสามเหลี่ยมสีขาวตัวนั้น

มันเขียนว่า 'ด.ช.เหงา'

 

จุดเริ่มต้นการสนทนาของเรามาจากการถอนหายใจเหือกใหญ่ของผม

ด.ช.เหงารับรู้ได้ทันทีว่าผมเบื่อกับการใช้ชีวิตแบบเดิมๆ

เขาเริ่มพูดกับผมทันที...

 

"ถึงแม้คุณจะรู้สึกไม่ดี แต่ขอให้นึกว่าอย่างน้อยยังมีผมที่มีชีวิตแย่กว่า" เขาพูดพลางยิ้มอย่างสดใส

ผมสงสัยว่าที่เขาว่าแย่นี่มันยังไง...แต่ไม่ต้องรอให้ผมถาม

เขาก็เล่าออกมาเอง...

 

ด.ช.เหงาบอกว่าเขาไม่มีเพื่อนเลยซักคน ซักคนจริงๆนะ...

พอไปอยู่ใกล้ใครซักคน พวกเขาก็มักจะขับไล่ไสส่งผมออกมา บอกว่าไม่อยากมีผมอยู่ด้วย

ผมว่าผมเป็นมิตรนะ ผมเป็นผู้ฟังที่ดี ผมมีรอยยิ้มให้เสมอ ผมไม่เคยเอาความลับของใครไปขาย

แม้ว่าจะไม่มีใครต้องการผม แต่ถ้าผมเห็นใครเศร้า ผมจะไปนั่งข้างๆ

อย่างน้อยก็ให้ได้รู้ว่ายังมีผมที่พร้อมจะเป็นเพื่อนอยู่ เผื่อซักนาทีนึงที่เขาจะต้องการใครซักคน

 

ด.ช.เหงาปลอบผมว่า เห็นไหมว่าชีวิตเขามันแย่ขนาดไหน

ใครก็ไม่รัก ไม่มีคนอยากคบหาสมาคมด้วย

คุณยังมีเพื่อนอีกตั้งเยอะให้ไปหา มีใครอีกเยอะที่เปิดรับ

แต่ถ้ายังนึกไม่ออก อย่างน้อยก็ขอให้รู้ว่ายังมีผมที่พร้อมจะเป็นเพื่อนคุณอยู่เสมอ...

 

หลังจากนั้นเราก็เป็นเพื่อนที่ดีแก่กัน

พูดคุย ระบาย บ่น และมีรอยยิ้มไปด้วยกัน

ผมเริ่มรู้สึกว่าการเป็นเพื่อนกับเขานี่มันดีจริงๆ  

'เพียงแค่เราอยู่กับเขาได้ ความเศร้าต่างๆก็ลดลงไม่รู้เท่าไหร่แล้ว'

 

ขอบคุณจริงๆด.ช.เหงา : ) 

 

จากบันทึกของชายคนนึงที่เป็นเพื่อนกับด.ช.เหงา

และเมื่อมีด.ช.เหงาเป็นเพื่อนแม้ยามทุกข์ก็ยังคงมีรอยยิ้มอยู่บนใบหน้าให้ได้เห็นเสมอๆ...

 

 

.

.

.

 

 

ผมว่าคนเรามักแพ้ต่อสิ่งที่ตนชอบ

บางทีเราลองมองย้อนมาดูตัวเราบ้างจะเป็นไรไป

 

บางสิ่งนั้นเรา 'ไม่ชอบ'

เราก็ว่า ด่า กล่าวหา ใส่ร้าย แต่งสี แต่งกลิ่น

เราประชดประชันกันอย่างเผ็ดร้อน

 

แต่ให้ตายเถอะ!

พอมองย้อนกลับเข้ามาสู่ตัวเราเท่านั้นแหละ

บางทีก็ถึงกลับกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

บางทีก็หายเงียบไปตามมุมมืดๆราวกับไม่เคยเกิดขึ้น

หรือก็ได้แต่สรรหา'ข้ออ้าง'นานับประการขึ้นมาค้านอย่างสุดฤทธิ์สุดเดช

 

ทั้งหมดนี้มันเกิดขึ้นเวลาเราไม่ยอมเปิดรับสิ่งแปลกปลอม

สิ่งที่เราถูกสั่งสอนครอบงำให้เชื่อ ให้คิด ไปตามแบบนั้นๆ

สิ่งที่เราควรเปิดใจยอมรับ

และเปิดอกนั่งคุยอย่างเพื่อนมนุษย์

 

วันก่อนผมได้เปิดประเด็นนี้กับเพื่อนผม

ประมาณว่า

 

"

คนเราชอบวิจารณ์ชาวบ้าน

(นี่ไม่ผิด)

.

โดยที่ไม่รู้ความจริง ไม่ผ่านการไตร่ตรอง

(นี่ก็ยังไม่เข้าข่าย)

.

แล้วก็ไปสรรเสริญหรือ

ด่าทออย่างเสียๆหายๆ

(อันนี้ก็ไม่ผิด แต่มันไม่ดี)

 

บางทีคนที่เราชอบทำอะไรก็มักจะดีไปหมด

แต่พอคนที่เราไม่ชอบก็มักจะซ้ำเติมเขา

แต่เรากลับไม่รู้ตัวเลยว่า

"เวลาที่คนที่เราชอบ ทำอะไรผิด ไม่ดี"

เรากลับนิ่งเฉย แถมยังสรรเสริญ

ไม่ก็ปลอบโยนเขา...

ซึ่งผมว่าบางทีมันไม่ถูกไม่ควร

"

 

บางทีเราควรมองย้อนดูตัวเองไหม?

ว่าเวลาจะวิจารณ์ บอกกล่าว ส่งข่าว

ชื่นชม สรรเสริญ สั่งสอน

ควรมีเหตุ มีผล มีข้อเท็จจริง

มองดูปัจจัยต่างๆ รวมไปถึงเป้าหมายของเขา

หรือแม้กระทั่ง

อารมณ์และความรู้สึกนึกคิดของตัวเรา

บางทีเอาแต่พูดถึงเขาทั้งบวกและลบ

โดยไม่มีมูลใช้แต่อารมณ์

ผมมองแล้วมันดูไม่ดีไม่งามไม่มีเหตุผล